Podczas gdy media zaczynają coraz śmielej korzystać z narzędzi epoki Web 2.0: blogi, wiki, RSS-y czy serwisy społecznościowe, firmy z innych branż nie postrzegają jeszcze Web 2.0 jako trendu, w który warto się włączyć.

Te nowe narzędzia mogą nie tylko usprawnić i nadać nowej dynamiki komunikacji firmowej, ale też samemu biznesowi. Łatwo jednak nie będzie, bo kadra kierownicza nie jest gotowa psychicznie na takie herezje, a firmy przeraźliwie konserwatywne.

Menadżerowie nie widzą na razie w Web 2.0 elementów przewagi konkurencyjnej. Boją się, jak to było do niedawna w przypadku mediów i dziennikarzy, stracić kontrolę nad informacją o sobie. Jak na dłoni widać, że Firma 2.0 jest jeszcze w powijakach.

Firma 2.0 to nowe słowo powstało na bazie modnego określenia Web 2.0 odnoszącego się do współczesnych serwisów współtworzonych przez użytkowników (Web 2.0 łączy i zmienia ludzi). Ale Firma 2.0 to o wiele więcej niż blogi czy wiki, tzn. strony internetowe, którą każdy może tworzyć, edytować i zmieniać, podłączone do intranetu, wewnętrznej, firmowej sieci informacyjno-narzędziowej przeznaczony dla pracowników.

To istna rewolucja, z całym wachlarzem nowych, nieznanych dotychczas praktyk wybiegających daleko poza zwykłe narzędzia.

Termin wymyślił Andrew McAfee z Harvard Business School w artykule, który ukazał się wiosną 2006 r. w piśmie „MIT Sloan Management Review”. Oto definicja McAfee:

„Firma 2.0 polega na wykorzystaniu platform społecznych (Social software) powstałych wewnątrz firm lub między firmami, ich partnerami i klientami. Platformy społeczne pomagają ludziom spotykać się, komunikować i współpracować przy pomocy komputera oraz tworzyć wspólnoty internetowe“.

Jeszcze krótszą definicję proponuje Indus Khaitan: „Firma 2.0=Edytowalny Intranet” („Enterprise 2.0 = Writable Intranet“). Intranet będzie w epoce Firmy 2.0 narzędziem społecznym używanym jako platforma do współpracy zarządzana przez użytkownika.

Oznacza to, że w Firmie 2.0 pracownicy są współtwórcami intranetu, mogą go edytować i modyfikować, jak wiki. Mogą współpracować na polach zdefiniowanych przez skrót SLATES, o czym pisze Fred Cavazza, francuski specjalista od internetu i założyciel Yulbiz Paris (francuskiego odpowiednika Yulbiz Warszawa)

• Search
• Links
• Authoring
• Tags
• Extensions
• Signals.

Oto 14 przykładów narzędzi, z których część przeżywa swój renesans w obecnej epoce Web 2.0, do wykorzystania od razu w firmie (wkrótce opiszę dokładnie jak i w jakim celu można je wykorzystać):

1. Blog, np. zamiast e-maili czy niektórych spotkań. W Web 1.0, model przekazu informacji opiera sie głównie na monologu (”My tworzymy treść, a Ty ją czytasz”). Blogi, należące do epoki Web 2.0, oferują o wiele atrakcyjniejszy i bliższy współczesnemu internaucie model współtworzenia, oparty na konwersacji (”Ja tworzę treść, my rozmawiamy, Ty możesz współtworzyć”). Konwersacja jest tu ważniejsza nawet niż sama informacja, gdyż wzbogaca tę informację i przybliża ją innym czytelnikom, w tym przypadku w obrębie jednej firmy.
2. Microbloggigng, jak Twitter (czy polski Blip) np. do szybkiej komunikacji (Krótkie formy to nowy trend w internecie).
3. Wiki, które jest idealnym narzędziem pracy dla wielu osób w tym samym czasie. Polecam Wetpaint, zbiór społeczności internetowych, Wikia, zbiór społeczności wielu stron internetowych (po polsku) lub Wikidot - „farmę Sajtów Wiki” (po polsku), stworzoną przez Marka Frąckowiaka, informatyka z Torunia.
4. RSS, np. wykorzystując stronę startową Netvibes.com, ItsMynews jako home page. Można też skorzystać z jego odpowiednika open source - Portaneo.
5. P2P. To skrót od “peer-to-peer” (ang. równy z równym). Termin ten oznacza, że komunikacja między dwoma lub więcej użytkownikami odbywa się jak równy z równym, bez klasycznej relacji klient-serwer dominującej w internecie. W myśl tej koncepcji, bliskiej jednemu z pierwotnych założeń internetu, każdy komputer pełni rolę nadawcy, odbiorcy i przekaźnika. Na tej zasadzie działa m. in. Skype, telewizja internetowa Joost.
6. Tagi - słowa-klucze, które umieszczamy pod wpisem na blogu, np. „internet”, „web 2.0″ etc. Robiąc rundkę po skatalogowanych przez siebie blogach (ponad 70 milionów),wyszukiwarka blogowa Technorati wyłapuje te słowa, po czym umieszcza je w swojej bazie danych.Termin pokrewny to folksonomia, czyli ludowe - albo oddolne - zarządzanie klasyfikacją.
7. Mashup, czyli połączenie kilku rodzajów informacji, lub/i serwisów informacyjnych. Na razie, najczęściej używanym składnikiem mashup’ów są interaktywne mapy Google (Trzynaście serwisów stosujących technikę mashup w stylu Web 2.0).
8. Profil, jak w Facebook czy Linkedin. (Jak funkcjonuje nasz internetowy DNA, czyli mapa naszej cyfrowej tożsamości).
9. Filtry, jak w przeglądarce Firefox
10. Wyszukiwarka semantyczna.
11. Serwisy Web 2.0 jak Digg.com (lub jego polskie odpowiedniki: Wykop.pl czy Gwar.pl)
12. Wirtualny świat SecondLife.
13. Gry internetowe, np. do e-learningu.
14. Podcast lub videocast.

Podobnie jak rewolucja Web 2.0 nie opiera się jednak na innowacjach technologicznych (choć jest w nimi nierozerwalnie związana), Firma 2.0 łączy w sobie szereg nowych praktyk współpracy, które nie wymagają - przynajmniej na początku - wielkich zmian w systemie informatycznym firmy. Ale - jak podkreśla Fred Cavazza - prawdziwe korzyści firmy będą mogły osiągnąć dopiero wtedy, gdy zmodernizują architekturę swoich systemów informatycznych.

„Trzeba zrozumieć, że nie będzie rewolucji w metodach i narzędziach pracy bez rewolucji informatycznej. To zresztą nie przypadek, że profesor Andrew McAfee mówił o architekturze informatycznej nastawionej na usługi: Enterprise 2.0 vs. SOA” - pisze francuski specjalista (który jest przy okazji założycielem Yulbiz Paris ).

Dzisiejsze firmy nie staną się z dnia na dzień Firmami 2.0.Proces dochodzenia do tego etapu będzie prawdopodobnie długi i żmudny. Na początku drogi, pracownicy - tak menedżerowie jak ich podwładni - będą musieli przyzwyczaić się do blogów i do wiki.
Zaczną pisać wspólnie blogi firmowe, dostępne tylko dla innych pracowników, zaczną prowadzić projekty używając aplikację wspólnotową jaką jest wiki, równocześnie w kilku oddziałach firmy w całej Polsce, a nawet na całym świecie, jeśli ich przedsiębiostwo jest globalna.
Firma 2.0 będzie przede wszystkim szkołą dzielenia się i współpracy. Nie wszyscy są do tego gotowi, bo nie wszyscy chcą dzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem z innymi. Niektórzy zazdrośnie przechowują informację w swoim komputerze i za nic w świecie nie udostępnią jej innym. Bo informacja to pieniądze, władza, pochwały i nagrody. Dlaczego jedni pracownicy mieliby się dzielić swoimi informacjami z innymi pracownikami tej samej firmy?

Steve Rubel, guru współczesnego public relations z Edelmana, cytuje na swoim blogu badania Mc Kinsey, które potwierdzają różne blokady hamujące menedżerów i - bardziej ogólnie - świat przedsiębiorstw. Z badań wynika jednak, że:

• 80% menedżerów używa i jest gotowa zainwestować w systemy komunikujące jednych z drugimi, np. sprzedawcę z hurtownikiem. Takie narzędzie - myślę tu o RSS-ach - może na przykład informować sprzedawcę o nadejściu nowej partii towaru.
• 48% menedżerów jest gotowych na inwestycje w narzędzia rozwijające zbiorową inteligencję, by móc podejmować lepsze decyzje. Takim narzędziem może być wiki.
• 47% menedżerów myśli o inwestycji w narzędzia do zarządzania sieciami P2P (Skrót od “peer-to-peer” z ang. równy z równym). Technika ta pozwala na skuteczniejsze dzielenie się dokumentami, plikami MP3, czy wideo

Trzeba będzie jednak co najmniej 5-10 lat w Stanach Zjednoczonych, jak mówią optymiści, by przedsiębiorstwa przeszły do następnego etapu rozwoju online i zaczęły w pełni korzystać z szerokiej gamy narzędzi kojarzonych z Web 2.0.

> Wiedzieć więcej:

• Enterprise 2.0, The Big Picture
• Enterprise 2.0 = Next Generation IT
• The Trends Underlying Enterprise 2.0
• A Web 2.0 Tour for the Enterprise
• An Introduction to Enterprise 2.0

• Dziś o godz. 22.00 w Tok FM audycja o Firmie 2.0, czyli o rewolucji jaka czeka nasze przedsiębiorstwa
• Jak można wykorzystać nowe technologie w komunikacji marketingowej w erze Web 2.0
• 10 rodzajów blogów
• 23 najlepsze serwisy Web 2.0 na świecie
• 5 sposobów jak rozpoznać serwis Web 2.0
• Second Life chce stać się pionierem kolejnej wielkiej rewolucji w internecie
• W Second Life można poderwać dziewczynę, uprawiać z nią miłość, a nawet zakochać się
• Jak dziennikarze obywatelscy odebrali zawodowym dziennikarzom monopol na informację
• Wiki jest idealnym narzędziem pracy dla wielu osób w tym samym czasie

(Ten tekst ukazał się pierwotnie na blogu Media Cafe Polska prowadzonym Krzysztofa Urbanowicza)

„Nikt nie wie wszystkiego, ale każdy wie coś”. To zdanie Pierra Levy, francuskiego cyberteoretyka i twórcy pojęcia „zbiorowa inteligencja“, znakomicie opisuje możliwości jakie stwarza wiki.

Wiki jest stroną internetową, którą każdy może tworzyć, edytować i zmieniać bezpośrednio za pomocą przeglądarki internetowej. Nazwa wiki pochodzi od hawajskiego zwrotu „wiki wiki”, oznaczającego bardzo szybko. Taką definicję podaje Wikipedia. Wiki jest więc czymś w rodzaju białej, pustej strony, którą można zapisać, podczas gdy tradycyjne strony www są już gotowym produktem, z konkretną, przemyślaną uprzednio architektur serwisu.

Autorem pojęcia jak i samej koncepcji jest amerykański programista Ward Cunningham. Wymyślił wiki w 1995 roku. Jego pierwszy wiki, Portland Pattern Repository (lub WikiWikiWeb) dedykowany programowaniu aplikacji, stał się wzorem do naśladowania.

Wiki jest dziś jednym ze znaków rozpoznawczych epoki Web 2.0, w której wartość serwisów internetowych jest generowana przez samych użytkowników. Wiki nie należy do jednej osoby czy firmy, tylko do tych wszystkich, którzy je współtworzą.

Podobnie jak blog, wiki rozwinęło się w internecie głównie ze względu na łatwość tworzenia i użytkowania. Tak samo łatwo - i za darmo - można stworzyć jakąś stronę, jak wprowadzić tam poprawki czy przejrzeć historię wszystkich poprawek. Podobnie jak w przypadku bloga, niepotrzebna jest tu znajomość języka programowania czy webdesignu.

Większość serwisów opartych na mechanizmie wiki nie wymaga też od autorów wypełniania długich formularzy rejestracyjnych. Często rejestracja jest prosta i szybka – wymaga podania tylko nazwy użytkownika, hasła i ewentualnie danych kontaktowych, jak w Wikipedii. Niektóre wiki są jednak zamknięte i dostępne tylko dla wybranego kręgu użytkowników (np. pracowników firmy).

Jak to działa? W wiki liczą się tylko 3 klawisze: „Edytuj”, „Zachowaj”, „Utwórz link”. By wprowadzić swój tekst, linki czy zdjęcia, trzeba najpierw kliknąć na przycisk „Edytuj”. Wtedy strona internetowa staje się edytorem tekstu, jak Word. Po wpisaniu tekstu i wklejeniu linków, np. odnośnika do definicji w Wikipedii lub do Google Maps, naciskamy na guzik „Zachowaj” i nasz edytor tekstu staje się znów stroną internetową.

Wykonujemy więc zaledwie 4 czynności: edytujemy, piszemy, wklejamy linki i zachowujemy. Możemy robić to bez końca i bez ograniczeń jeżeli chodzi o ilość autorów.

Kiedy pojawia się wielu autorów, mających różne poglądy i na przykład wymagania estetyczne, wiki może szybko zacząć przypominać arabski, wielokolorowy bazarek. Inne niebezpieczeństwo czyhające na wiki to roboty spamujące lub internetowi wandale, którzy mogą zniszczyć jakieś strony. Na szczęście wiki posiada mechanizm zapisywania poszczególnych wersji, co pozwala na odzyskanie utraconych fragmentów tekstów. Sposobem na internetowych graficiarzy są moderatorzy, jak w Wikipedii, lub czujni internauci tworzący serwis. Zawsze znajdzie się grupa wiernych internautów, która wyłapie spam czy błędy.

Wg Wikipedii, serwisy oparte na mechanizmie wiki charakteryzują się czterema podstawowymi cechami:

1. szybkość, prostota i łatwość tworzenia i aktualizacji stron internetowych
2. łatwość tworzenia linków do zasobów wewnętrznych i zewnętrznych
3. prosty sposób formatowania i wstawiania tagów (prostszy niż język HTML)
4. możliwość współpracy wielu użytkowników, czasem rozsianych po całej kuli ziemskiej, przy tworzeniu stron.

Wiki jest idealnym narzędziem pracy dla wielu osób w tym samym czasie. To z natury rzeczy aplikacja wspólnotowa. Dzięki wiki, można o wiele łatwiej i skuteczniej niż w przypadku e-maili pracować nad jednym projektem, np. nad ofertą dla klienta, instrukcją jakiegoś programu internetowego lub opisem wspólnego projektu. Przy tworzeniu wiki uruchamia się inteligencja współpracy, gdyż użytkownicy łączą się z sobą w celu stworzenia czegoś razem - tłumaczy Ross Mayfield, prezes SocialText, firmy oferującej rozwiązania wiki.

Wiki często znajduje zastosowanie w encyklopediach online. Najbardziej znaną jest Wikipedia. Została założona w styczniu 2001 roku przez Fundację Wikimedia. Obecnie jest najszybciej rozwijającą się, najbardziej aktualną i największą encyklopedią, zawierającą ok. 5 milionów stale aktualizowanych artykułów w ponad 150 językach. Jest ona tworzona przez ochotników, którzy dodają nowe informacje, aktualizują stare oraz dokonują poprawek w artykułach zawierających nieścisłości.

Polska edycja Wikipedii jest jedną z największych na świecie: zawiera ok. 400 tysięcy haseł. Jednakże wiele haseł jest tu zaledwie zalążkiem artykułu. Niektóre są mniej lub bardziej udanym tłumaczeniem z innych wersji językowych, głównie z angielskiej.

Angielska wersja liczy ponad 1,9 mln haseł, niemiecka - 606 tys., francuska - 520 tys., a japońska - 387 tys. Cała zawartość Wikipedii, łącznie z zamieszczonym w niej tekstem, zdjęciami i plikami audio jest dostępna na licencji GNU Free. Nie jest jednak ona „typową” wiki, gdyż zawiera głównie informację, bez dyskusji. Wiki Fundacji Wikimedia w języku polskim to, oprócz Wikipedii: Wikisłownik, Wikicytaty, Wikinews i Wikibooks.

Poprawność zawartych w Wikipedii informacji jest cały czas weryfikowana przez internautów i moderatorów. Oczywiście Wikipedia nie jest nieomylna, a jej błędy na przykład „o charakterze „liberalnym”, skrupulatnie wyłapuje konserwatywna amerykańska Conservapedia.

Najbardziej znanym błędem w polskiej wersji Wikipedii było hasło Henryk Batuta. Postać Henryka Batuty została zmyślona, niemniej hasło o niej pozostawało niezauważone w Wikipedii przez blisko piętnaście miesięcy – od 8 listopada 2004 do 20 stycznia 2006, kiedy to po raz pierwszy zgłoszono je do usunięcia.

Jak informuje Wikipedia, po wykryciu mistyfikacji i umieszczeniu strony na liście stron do usunięcia anonimowi internauci nadal starali się nadać mu cechy rzeczywistości: na Wikipedię przesłano fałszywkę w postaci zdjęcia tabliczki informacyjnej pochodzącej rzekomo z ulicy “Henryka Batuty”. Ponadto, z tego samego zakresu adresów IP sfałszowano kilka innych haseł, umieszczając w nich w różnym kontekście informację o Henryku Batucie, aby uwiarygodnić jego istnienie.

Według „Gazety Wyborczej”, mistyfikacja ta została dokonana przez anonimową grupę osób, kryjącą się pod nazwą „Armia Batuty”. Celem tej grupy, w której skład mieli wchodzić urzędnicy państwowi i pracownicy naukowi, było wykazanie, że większość ludzi bezrefleksyjnie podchodzi do nazw ulic, a także do informacji zawartych w internecie.

Wikipedia tak się rozrosła, że korzystanie z niej może być trudne ze względu na dużą ilość haseł pokrewnych i linków. Powstała nawet mapa myśli Wikipedii: WikiMindMap, w sześciu wersjach językowych.

Wikipedia dorobiła się też konkurenta. We wrześniu 2006 roku, w piątą rocznicę powstania internetowej encyklopedii, Larry Sanger, współzałożyciel i pierwszy redaktor naczelny Wikipedii, ogłosił powstanie konkurencyjnego projektu Citizendium. Nazwa pochodzi od „citizens’ compendium of everything”, czyli „obywatelskie kompendium wszystkiego“. Citizendium jest alternatywną encyklopedią dla Wikipedii. Powstała na bazie obecnej Wikipedii, ze wszystkimi jej wpisami.

Oprócz encyklopedii online, istnieje kilkaset (a być może kilka tysięcy) serwisów wykorzystujących technologię wiki. Większość z nich nie rozdziela dyskusji od informacji – każda strona przypomina wątek listy dyskusyjnej, który może być edytowany, dzielony i łączony jeśli nadmiernie się rozrośnie. Największe wiki tego typu to WikiWikiWeb i Sensei’s Library o grze go. Swoje wiki ma też przeglądarka Opera, projekt Aurox (Polski System Operacyjnego dla Każdego), wortal linuksowy jakilinux.org, system blogowy Jogger.

Oto kilka ciekawych przykładów wykorzystania wiki (szersza lista w Wikipedii ):

• Wikiriders - strona dla surferówz mapą z Google Maps,
  
• Lostpedia – wiki o serialu LOST,
• Memory Alpha – wiki o serialu i filmie Star Trek,
• Wookieepedia – wiki o filmie Star Wars,
• AboutUs.org – wiki o Web sites,
• Wikitravel – wiki o podróżach,
• VeniVidiWiki.eu - mashup, tzn. mieszanka kilku internetowych serwisów lub narzędzi, z Google Maps,
• Bashr : mashup serwisów Wikipedia, Flickr i delicious,
• ListafterList - „Twórz, współpracuj i dziel się listami w internecie”,
• Cogmap - „Wikipedia dokumentów organizacyjnych” (dla firm),
• Nonsensopedia, polska encyklopedia humoru,
• Wikikuchnia, internetowa książce kucharskiej, którą każdy może redagować,
• AkwaWiki, wiki o akwarium…

Wiki może być wykorzystane w informacji lokalnej. Przykład: Międzynarodowe Święto Muzyki w Toruniu, który jako pierwsze miasto w Polsce włączył się w czerwcu w obchody tego święta wymyślonego 26 lat temu we Francji. Organizatorzy tego święta wykorzystali wiki do stworzenia przewodnika. Stworzyli ciekawy mashup, łącząc mapy z Google Maps z wikidotem, tzn. platformą umożliwiającą darmowe zakładanie serwisów internetowych przy użyciu mechanizmu wiki.

Platforma ta została stworzona dla społeczności internetowych jak i projektów, które potrzebują przyjaznej platformy www do wymiany informacji. Wikidot zostało powołane do życia w 2006 roku przez Michała Frąckowiaka, informatyka z Torunia. Każdy kto chciał dodać nowy „punkt muzyczny” na mapie lub zmodyfikować istniejące miejsce mógł zrobić to wysyłając e-mail do organizatorów na adres: swietomuzyki@gmail.com.

Wiki można m. in. założyć na darmowych platformach wiki:

• Wikia, zbiór społeczności wielu stron internetowych (po polsku). Należy do Amazon.com. Stworzona w 2004 r. przez jednego z twórców Wikipedii, Jimmy Walesa, Wikia pozwala na tworzenie wspólnot wokół tematów nie związanych z encyklopedią online, jak przewodniki turystyczne, telewizja, gry etc.
• Wikidot to „farma Sajtów Wiki” (po polsku), stworzona przez Marka Frąckowiaka, informatyka z Torunia.
  
• JotSpot, kupiony przez Google w 2006 r. To mały serwis Web 2.0 oferujący szereg aplikacji biurowych online, w tym kalendarz i hosting zdjęć (prezentacja wideo). Prestiżowy blog Techcrunch uznał - stworzony w 2003 r. za 100 tys. dolarów - Jotspot za najlepsze narzędzie wiki dla firm.
• Social media (Czym jest Social media).

Wiki jest również jednym z kluczowych narzędzi galaktyki mediów obywatelskich ery Web 2.0. Dziennikarstwo obywatelskie opiera się na narzędziach komunikacji jak blog, vlog, forum, czy właśnie wiki… Te narzędzia różnią się one od klasycznych tym, że zwykły obywatel przechodzi z roli pasywnego odbiorcy do roli nadawcy, stając się w ten sposób medium.

Ciekawym i dość niezwykłym przykładem było wykorzystanie wiki do relacji z masakry w amerykańskim kampusie Virginia Tech w Blacksburgu. To studenci dostarczyli najlepsze relacje, zdjęcia i nagrania wideo z tego wydarzenia. I zrobili to szybciej od zawodowych dziennikarzy. Amerykańskie stacje telewizyjne wysłały na miejsce setki swoich super-reporterów, ale studenci byli na miejscu zbrodni długo przed nimi. Pierwsi wyciągnęli swoje komórki i kamery, by uchwycić sceny mrożące krew w żyłach.

Ale, jak się okazuje, nie wszyscy lubią wiki. Jak wynika z badań przeprowadzonych niedawno przez firmę Yougov w Wielkiej Brytanii, Brytyjczycy uznali wiki za jedno z najbardziej irytujących słów z internetowego słownika, obok folksonomii, blogu i netetykiety.

> Wiedzieć więcej:
Dlaczego wierzę w Wiki w biznesie? (blog Webusability)

(Tekst ukazał się również na blogu Media Cafe Polska)

Najlepsze serwisy Web 2.0 na świecie - to temat naszej wczorajszej rozmowy z Cezarym Łasiczką na antenie radia Tok FM. Na podstawie tej audycji powstały dwa teksty: „Jak rozpoznać serwisy Web 2.0″ i „23 najlepsze serwisy Web 2.0 na świecie”, który opublikuję dziś po południu. W następny wtorek 29 maja, o godz. 23.00, będziemy rozmawiać o blogach i polskiej blogosferze. Zapraszamy!

Kto dziś nie słyszał o Web 2.0? Trzeba by spędzić ostatni roku na Księżycu lub w dżungli amazońskiej, żeby nie zetknąć się z tym pojęciem. Google od ręki znajduje 557 milionów odpowiedzi dla zapytania Web 2.0. Nowe hasło elektryzuje środowiska biznesowe, a inwestorzy z branży high-tech węszą za dużymi pieniędzmi - pisze „Gazeta Wyborcza”. To jedno z najgorętszym pojęć współczesnych czasów - dodaje „Brief”.

Według Wikipedii, termin ten określa „serwisy internetowe, powstałe po 2001 roku, w których działaniu podstawową rolę odgrywa treść generowana przez użytkowników danego serwisu”. Słowo spopularyzowała w 2004 roku firma O’Reilly Media.

Dla nas - użytkowników, internet nigdy nie był tak egocentryczny jak teraz. Wreszcie jesteśmy w centrum uwagi. Liczymy się tylko my - takie przynajmniej wrażenie próbują stworzyć serwisy „webdwazerowe”-, bo teraz tworzymy społeczność, nie publiczność

Możemy wyrażać naszą opinie, dzielić się naszymi wrażeniami, zdjęciami (prosząc o opinię innych), możemy wpływać na opinie innych, możemy głosować na produkty, które lubimy np. na Iliketotallyloveit.com.

Marketerzy wybierają nas agencją reklamową roku, prestiżowy „Time” wręcza nam tytuł Człowieka Roku. CNN.Money umieszcza nas, internautów, na pierwszym miejscu listy 50 osób, które liczą sie najbardziej w nowym biznesie, biznesie 2.0. Znaleźliśmy się tam przed Sergiejem Brinem i Larry Pagem (twórcy Google), Billem Gatesem (założyciel Microsoftu) i Rupertem Murdochiem (magnat prasowy). Wszędzie tylko ja, ja i jeszcze raz ja… Jednym słowem - raj na ziemi, tej wirtualnej.

To my tworzymy potężną, zbiorową inteligencję, jeden z filarów naszej epoki Web 2.0. My, zwykli ludzie tworzymy wirtualną społeczność, której wspólna wiedza, doświadczenie i kompetencje pozwalają na stworzenie nowej, super-demokratycznej jakości (jak działa zbiorowa inteligencja w internecie?).

Web 2.0 to też fantastyczna maszynka do generowania ruchu na stronach internetowych. Oczywiście dzięki nam.

Web 2.0 to także nadchodząca era egocastingu, zmora tradycyjnych stacji telewizyjnych. Chodzi o nowy rodzaj zindywidualizowanego odbioru telewizji, absolutne przeciwieństwo broadcastingu, tzn. telewizji masowej. Konsumenci, czyli my, będziemy oglądać to co chcemy, kiedy chcemy, gdzie chcemy i na czym chcemy: telewizja, telefon komórkowy, komputer, konsola PlayStation… Japończycy już od kilku lat znają tę kulturę konwergencji i z pobłażaniem patrzą na iPhone, przedmiot moich marzeń.